هیچ کس

      برهنه نکرد خویش را

                         در برابر چشمان حریصم

و باد

      چه با طمانیته می ریخت

                                 برگ های پاییز را

آنگاه که برف

               هیکل جوبی درخت را

                                         پوشانده بود

اما دریغ که بی دریغ

آسمان خانه مان      آتش گرفته ست

           و دود

                    هیهات که چه می کند

انگار که ، لطف دودکش ِ کارخانه جات

استشمام درختان را نیز

                            مسموم کرده است

و ما مسموم تر

                     با نیاز درخت بودن ...

درختان جنگل را  

                        سر می بریم