یک دیوانه این شعر را نوشته بود :

                       آری

                                 ظهور می کندم آفتاب

                    اما چه سود

                   نوری که چهره ی ِ تو می دهد

                                                          چیز دیگر است .

بعد هم زیرش آگهی داده بود : به یک کارمند خانم با نور چهره ی زیاد جهت ظهور عکس های خانوادگی نیازمندیم . به خودم که آمدم دیدم آن دیوانه  خودم هستم    فقط نمی دانم از کی تا حالا در عکاسخانه ی دنیا استخدام شده ام ...

دوستان عزیزی که مایل به خواندن داستان جدیدی از سوشیانس هستند کلیک کنند

شاید عنایت شاید مصیبت